BLOG TERUGBLIK 2020

Dat 2020 een pandemiejaar is geworden, met alle gevolgen van dien, is voor iedereen voelbaar. De economische structuur grijpt in vele bedrijfstakken in elkaar en als daar schakels uit wegvallen, heeft dit gevolgen voor de er aan verbonden zijnde bedrijfstakken.

Ik, als toonkunstenaar, ben afhankelijk van speelgelegenheden als: Theaters, festivals, kroegen en andere podia. De anderhalve meter afstand bleek, ook voor mij, de nekslag te zijn want als gepassioneerde jazzmusicus improviseer ik het liefst live, al zwetend en vol overgave. Er kwam een dikke streep door alle concerten en daardoor ben ik inkomen misgelopen. Maar voor mij staat er op de eerste plaats dat enorme gat dat is ontstaan als je als musicus ineens geen publiek meer hebt.

Ik sta niet te lang stil bij de teleurstellingen. Wat ik wil belichten zijn de mogelijkheden die er door de Corona-situatie, voor mij, zijn ontstaan: Ik had ineens tijd om aan iets nieuws te beginnen en dat is drummen! Als kleine jongen genoot ik van het combo dat, met een echt drumstel, in de kerk speelde. Twee werelden kwamen hier voor mij samen: De geestelijke-en de wereldlijke. Al op jonge leeftijd had ik een goedkoop drumstel met wat geleende toeters en bellen. Voor de kick  keek ik toen naar instructie-video’s van onder andere:  Steve Smith, Dennis Chambers en Ian Paiste. Dat was toen ‘een ver van mijn bed show’.  Nu heb ik als gitarist met verschillende drummers samengewerkt en genoot ik iedere keer weer van hun vakbekwaamheid, het klonk zo gemakkelijk.

Ongeveer twee jaar voor de pandemie, kocht ik een tweedehands drumkit. Een mooie, glimmende, zwarte Pearl uit de World Series, met een 18” basdrum. Bij Thomann kocht ik een hele set goedkope bekkens. Ik kreeg de smaak te pakken en besloot om te gaan sparen voor mijn ultieme jazz-hi-hat. Het is een Paiste Formula 602 geworden. Pas na een jaar was mijn whisky-spaar-koker weer gevuld met kleingeld en kon ik op zoek gaan naar de ultieme Ride voor Jazz: ‘Een lekkere droge tik’. Filevrij reed ik naar ‘jouwdrumstel’ in Nijverdal. En op gehoor viel mijn keuze tot tweemaal toe op de Zildjian 20” Flat Ride, deze ‘droge tik’ moest het worden! De Zildjian 18” mini-cup werd de tweede ride. Deze klonk veel ‘natter.’ Een prima geluid  voor een drummer die in een volgende chorus wat opbouw in zijn spel wil leggen. Helemaal goed! Opvallend was de fantastische gons van de boven- en ondertonen in beide ride-cymbals. Daarin klonk een e en een cis door die ik ze zo mooi bij elkaar vond passen. Ik heb natuurlijk geen idee of dit ook de keuze zou zijn van een professionele drummer. Daar ga ik achter komen als Peter-Jan Eusman of René Winter in ons atelier gaan drummen…

Iedere dag moet ik even ‘kletteren en swingen!’ Ik kan er van genieten met de verwondering van het kleine kind dat ik eens was. Het herinnert me ook aan mijn beginjaren als gitarist en precies dát gevoel is de winst geworden van 2020. Begin iets nieuws en laat die kinderlijke vreugde doorsijpelen…